Hoe vaak ben ik van een paard gevallen?

Categorieën Persoonlijk

Ik rijd inmiddels zo’n 15,5 jaar paard. Ik moet zeggen dat het relatief gezien nog wel meevalt hoe vaak ik van een paard af ben gevallen, maar natuurlijk ben ik die 15,5 jaar niet zonder vallen door gekomen. Veel van deze vallen zijn gebeurd voor het tijdperk van smartphones, dus van het merendeel heb ik geen foto’s of video’s. Als ik die wel had gehad, had ik er wel een bloopervideo van gemaakt. Helaas gaat dat hem dus niet worden, dus vandaag vertel ik over hoe vaak ik van een paard af ben gevallen. Oh, ik ben trouwens nooit hard gevallen *klopt af*, dus voor een dergelijk verhaal hoef je niet bang te zijn. Volgens mij ben ik in totaal van acht paarden af gevallen, maar het zou kunnen dat ik er een vergeet.

Freddy

Freddy was een manegepony bij de eerste manege waar ik reed. Het was een zweetvos, die ik volgens mij best fijn vond rijden. Ondanks dat reed ik er volgens mij niet heel vaak op. Ik geloof dat Freddy de eerste pony is waar ik ooit vanaf gevallen ben, maar dat weet ik niet 100% zeker. Het zou ook Fury geweest kunnen zijn. Wat er precies gebeurde toen ik van Freddy af viel, weet ik eigenlijk nog steeds niet. Zoals ik het in mijn hoofd heb sloeg mijn instructeur met een proevenboekje of iets dergelijks op de bakrand, waar Freddy dusdanig van schrok dat hij het op een lopen zette. Mijn balans was toen nog niet zo goed dat ik dat uit kon zitten, dus belandde ik op de grond. Waarom mijn instructeur dit deed, geen idee (ik weet dus ook niet zeker of het zo is gegaan), het was verder namelijk een hele aardige man.

Flame

Flame is de andere manegepony bij deze manege waar ik wel eens vanaf gevallen ben. Hoe dit precies ging weet ik eigenlijk niet meer: ik weet eigenlijk niet eens 100% zeker dat ik van hem af ben gevallen, maar ik geloof van wel. Flame was een geweldige leuke eigenwijze (ik denk) c-pony. Een soort van c-pony met een Shetlander-karakter. Mijn tweede les ooit zat ik op Flame, en toen naaide hij er tussen uit (toen ben ik er overigens niet vanaf gevallen). Flame kon behoorlijk bokken, ik gok dat ik er daardoor een keer vanaf gevallen ben.

fury

Fury

Van Fury ben ik volgens mij echt heel vaak afgevallen. Dit was mijn allereerste verzorgpony toen ik een jaar of 9 was, volgens mij. Fury was een zwarte Shetlanderkruising. De grootste oorzaak waardoor wij eraf vielen was omdat Fury haar hoofd omlaag deed om te eten, het zadel mee schoof en wij voorover op de grond belandden. Na een tijdje hebben we dit opgelost met een staartriem. Ondanks dat bleef het wel een heel ondeugend beest. Ik denk dat ik van haar van alle pony’s het meeste af ben gevallen, maar dat komt natuurlijk ook deels door mijn onbalans en doordat we allerlei niet-zo-verstandige pennydingen met haar deden.

Lambik

Lambik is de Fjord waar ik een keer op ponykamp bij een andere manege heb gereden. Ook in dit geval weet ik niet meer precies hoe het ging. Voordat we op buitenrit mochten de eerste dag, moesten we eerst op de paddock rijden om te laten zien dat we goed genoeg konden rijden om mee naar buiten te mogen. En ja, daar viel ik er dus af. Ik weet niet meer hoe, maar ik mocht in ieder geval niet mee op buitenrit die dag, terwijl de vriendin met wie ik daar was wel mee mocht. De rest van de dagen mocht ik gelukkig wel mee.

Well Done

Well Done is een hele tijd mijn favoriete paard op m’n huidige manege geweest. Inmiddels is ze helaas weg, maar daar heb ik in de bak heel veel van geleerd. Het was een echte merrie die in de bak haar dag kon hebben, of niet. Om die reden vonden veel mensen haar niet leuk of zelfs eng. Ze werd dan ook niet vaak uitgekozen voor een buitenrit, maar ja, ze was mijn favoriete paard dus ik wilde wel op haar naar buiten. Vlak voordat we vertrokken hoorde ik al van iemand anders dat zij een paar weken eerder in de bossen van Well Done af gevallen was. Nou, goed begin. Het probleem met Well Done was dus dat ze veel te weinig buiten reed, waardoor ze heel enthousiast was als ze een keer mee mocht. Dit resulteerde in uitspattingen waarbij mevrouw alles bij elkaar bokte en sprong totdat ik er naast lag. En geloof me, dat ik inmiddels best wel wat uit kon zitten, want ik reed toen al op Zoë. Vervolgens heb ik haar het merendeel van de rit met stelling moeten rijden om dit te voorkomen, maar bij een bocht moest ik haar omstellen naar de andere kant en ja hoor, daar ging ze weer en ik lag weer op de grond. Sindsdien ben ik ook niet meer met een manegepaard de bossen in geweest 😂

Loulou

Loulou is een 24-jarige NRPS merrie die zo’n 1,5 jaar mijn verzorgpony is geweest. Loulou was echt de rust selve. Ze sprong nooit weg, maakte nooit een onverwachte beweging, zette eigenlijk gewoon nooit een stap verkeerd. Of ja, eigenlijk wel, want dat is precies waar het met Loulou meerdere keren fout is gegaan. Loulou tilde namelijk haar voeten niet op. Of dit een gebrek aan activiteit of een gevolg van haar genezen peesblessure was, ik weet het niet. Ik ben in ieder geval meerdere keren op de grond beland omdat Loulou struikelde. Eén keer gingen we onder een boom door en bukte ik niet genoeg waardoor ik een tak in mijn rug kreeg en mezelf maar heb laten vallen. Telt dat? Terwijl ik het stuk over Zoë typ begin ik me ineens af te vragen of ik ook niet een keer van Loulou ben gevallen met springen… Zou zomaar kunnen.

Winnetou

Ook Winnetou is een tijd een van mijn favoriete manegepaarden geweest, totdat ze verkocht werd. Ja, dat gebeurt altijd met de paarden die ik leuk vind. Een makkelijk paard was het sowieso niet, maar ze was wel ontzettend gaaf. Pikzwart, en ze kon heerlijk lopen. Het was een leuke uitdaging. Dergelijke uitdagingen willen nou eenmaal nog wel eens schrikken. Eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet waarvan ze schrok, maar ze schrok, in de buitenbak. Ze zette het – voor zover ik dat heb mee gekregen aangezien het heel snel ging – op een lopen, al springend en bokkend. Ik ben nog wel even blijven zitten geloof ik, maar uiteindelijk toch op de grond beland. Ik geloof dat ik in onze les ook wel degene ben die er het vaakst vanaf gevallen is.

Zoë

Tot slot Zoë. Ja, als je 4,5 jaar op een paard rijd wat veel mensen als gevaarlijk zien, dan ga je er een keer vanaf vallen. Bij ons is dat echter, volgens mij, nog nooit gebeurd omdat Zoë echt iets lomps deed. Steigeren? Ze doet maar, dat zit ik wel uit. Volgens mij ben ik in totaal 3 of 4 keer van Zoë gevallen. Een keer was in de bossen. Er stonden mensen naast het pad met vuilniszakken, en net toen ik langs reed begonnen ze daar ineens mee te wapperen. Ik was er wel op voorbereid, maar ze leken juist even te wachten toen ze mij zagen, totdat ik net langs reed. Ja, toen draaide Zoë zo vliegensvlug om dat ik er naast stond. Stond, ja, want ik landde op mijn voeten. De rest van de vallen zijn allemaal met springen gebeurd, maar ik weet niet meer of dat twee of drie keer is gebeurd. Ik ben een keer in een oxer gevallen omdat ze weigerde, met m’n been op een balk. Dat deed wel even pijn. De andere keer die ik zeker weet weigerde ze ook en bleef ik met mijn voet in de beugel hangen. Gelukkig bleef Zoë stilstaan en was Cis erbij om me te bevrijden. Ik heb van Zoë in ieder geval wel degelijk leren zitten, haha, hoe vaak ik er ook van af ben gevallen. Het heeft ook een aantal keren weinig gescheeld, dat ik op haar nek (of die van een ander paard for that matter) zat of er aan hing. Die laatste val heb ik trouwens wel op video:

Kan niet altijd goed gaan🙈

Een bericht gedeeld door Nienke (@nienkev94) op

Aan al deze vallen heb ik nooit meer over gehouden dan wat blauwe plekken en spierpijn, maar het hoeft natuurlijk maar een keer goed fout te gaan. Inmiddels heb ik denk ik wel een vrij stevige zit, maar er kan natuurlijk altijd iets gebeuren wat je niet aan ziet komen.

Hoe vaak zijn jullie van een paard afgevallen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *